En ĝardeneto sola rozo floris:
Ĉe l' norda land' ne kreskis roz' pli bela;
Nenio en naturo pli odoris;
Ĝarden', nenia estis tiel hela.

Dancadis ĉiam apud ĝi fraŭlinoj;
Poetoj lertaj laŭdi ĝin ne ĉesis
Kaj sub la limo pala la feinoj
Akvumis ĝin kaj l' ombron eĉ karesis

Senzorga, ve! la ĝardenist' fariĝis!
Fraŭlinoj kaj feinojn li formetis;
Raŭpaz', pro senpluveco, amasiĝis,
Kaj sin sur floron kaj foliojn ĵetis.
Di' gardu ĉion! Helpon se ne portas
Ĉielo, la plej bela floro mortas!