La aŭdosento estis ĉio, ĉio,
Kaj li ne aŭdis plu. Kaj li komprenis
Ke li neniam aŭdos plu. Nenio
Revenos. Ĉion la silent' forprenis.

Tio la fino estis.
- - - Hiacintoj
Per bluaj sonoj tintis; ĉiu stelo
Al li parolis; voĉoj de mortintoj
Profete ploris apud la orelo.

La luno iĝis gongo. Lonicero
Trumpetis per parfumo; la fragmitoj
Iĝis verdetaj flutoj; kaj la tero
Kaj la planedoj kantis sur orbitoj.

En la orel' ne estis ia sono;
Sed nervoj disstreĉitaj per torturo
Iĝis la kordoj de la violono
Kaj lia granda koro, la tamburo.

Birdoj por li ne kantis. Sed la fornoj
De ŝtormaj sunleviĝoj per koloro
Estis por la surdulo grandaj kornoj;
Hobojoj estis rozoj per odoro.

Fortepianon sur la brila maro
Faris la suno; kaj la oraj klavoj
Ekharmoniis kun la sun-fanfaro,
Latuna suno, oraj mar-oktavoj!

Angore li kriegis al la mondo
Kaj brile la silenta mond' resonis;
Triumfe venis venko, la respondo;
Denove, pli potence, li komponis.

La tasko de la cigno estas cigni;
leoni restas la leona devo;
la papilio devas bunte signi
sur heĝoj; ĉiam rajtas ĉiu mevo
flugi en kurbo bela kaj serena,
mevi grizblanke en meveco plena.

Sed ni, ni homoj, luktas kaj envias;
ni vivas en suspekto kaj dilem',
intrigas, malhonestas, kalumnias
pro malkapablo; esti nur ni mem,
ĝenas la grandajn pro envi' sekreta
aŭ arogantas apud homo eta...

Ni lernu, nin akcepti en homeco;
en nia karna robo ni nin vestu
kvazaŭ por festotago; kun la speco
ni vivu laŭ la tasko; tie nestu
preter envio, preter korovundoj,
simplaj kaj taŭgaj kiel la hirundoj.