La tombo en la Busento.

Nokto estas. Ĉe Kosenco, kie la Busento ondas,
murmuretas surdaj kantoj, de la akvo bru' respondas.

Sur la bordo tien-reen movetiĝas kvazaŭ homoj:
mortis reĝo Alariko, ploras gotaj la fantomoj.

Malproksime de la hejmo la aspiroj neniiĝis,
malgraŭ ke sur liaj ŝultroj bukloj de l' junec' ondiĝis.

Jen — fluejon novan fosis la herooj tre profundan,
kun fervoro devojigis la riveron, la abundan.

Sur malplena fundo ili laboradis — jen kavaĵo!
entombigis la mortinton sur ĉevalo kun armaĵo.

La trezoron sian karan ili kaŝis en la tero,
ke elkresku el la tombo kreskaĵaro de l' rivero.

Rekondukis la riveron per fervora laborado;
ree la antaŭan vojon ŝaŭmis ĝi kun ondegado.

"Dormu en honor', heroo!" kantis la funebra ĥoro,
"la avidon kontraŭstaru via tombo, via gloro!"

Kaj la himno sonegadis tra la gota heroaro,
rulu ĝin, Busento-ondo, rulu ĝin de mar' al maro.

---

Das Grab im Busento.

Nächtlich am Busento lispeln bei Cosenza dumpfe Lieder,
Aus dem Wasser schallt es Antwort, und in Wirbeln hallt es wieder!

Und den Fluss hinauf, hinunter Ziehn die Schatten tapfrer Gothen,
Die den Alarich beweinen, ihres Volkes besten Toten.

Allzufrüh und fern der Heimat mussten hier sie ihn begraben,
Während noch die Jugendlocken seine Stirne blond umgaben.

Und am Ufer des Busento reihten sie sich um die Wette,
Um die Strömung abzuleiten, gruben sie ein frisches Bette.

In der wogenleeren Höhlung wühlten sie empor die Erde,
Senkten tief hinein den Leichnam mit der Rüstung auf dem Pferde.

Deckten dann mit Erde wieder ihn und seine stolze Habe,
Dass die hohen Stromgewächse wüchsen aus dem Heldengrabe.

Abgelenkt zum zweiten Male ward der Fluss herbeigezogen;
Mächtig in ihr altes Bette schäumten die Busentowogen.

Und es sang ein Chor von Männern: "Schlaf in deinen Heldenehren!
Keines Römers schnöde Habsucht soll dir je dein Grab versehren!"

Sangen's und die Lobgesänge tönten fort im Gothenheere.
Wälze sie, Busentowelle, wälze sie von Meer zu Meere!