Per lacaj, lezaj fingroj
Sidante pezpalpebre,
Virin' en cifonaĉa vest'
Kudrilon urĝis febre -
Kroĉ'! kroĉ'! kroĉ'!
En kot, malsato, grizo,
Kaj ŝi kantis per dolora voĉ'
La 'Kanton de l' Ĉemizo!'

„Streb'! streb'! streb'!
Ĉe kokerikado frua!
Kaj streb'! streb'! streb'!
Ĉe stelobril' tratrua!
Ho, vivi kiel sklavo
Ĉe l' turko malhumana,
Kie al ino mankas anim',
Se jen labor' kristana!

Streb'! streb'! streb'!
Ĝis la cerb' turniĝe svenas,
Streb'! streb'! streb'!
Ĝis l' okuloj blindiĝemas!
Kroĉe, flike, falde,
Falde, flike, kroĉe,
Ĝis super butonoj dormas mi
Kaj ilin kudras sonĝe!

„Kiu fratinon havas,
Aŭ parencinojn bonajn!:
Ne tolon eluzadas vi,
Vi eluzas vivojn homajn!
Kroĉ'! kroĉ'! kroĉ'!
En kot', malsato, grizo,
Kaj mortkitelon kudras mi
Samtempe kun ĉemizo.

"Sed kial pri mort' paroli?
Fantomo ostprofila:
Apenaŭ timinda ties form'
Al mia form' simila -
Al mia form' simila
Ĉar manĝo ĉe mi raras;
Dio! ke multekostas pan',
Dum homa sang' malkaras!

Streb' - streb' - streb'!
Ne mankas al mi okupo;
Por kia enspezo?: pajlolit',
Pankrust' - ĉifona jupo.
Tegment' ruina - nuda plank'-
Sur seĝ' rompita sidi,
Kaj danke sur la blanka mur'
La propran ombron vidi!

„Streb' - streb' - streb',
Dum hor' post hor' sonoras,
„Streb' - streb' - streb',
Kiel kulpul' laboras!
Falde, flike, kroĉe,
Kroĉe, flike, falde,
Ĝis sangas kor', inertas cerb',
Kaj la man' sin trenas tarde.

„Streb' - streb' - streb',
En decembra lum' malhela,
Kaj streb' - streb' - streb'
En vetero varme bela ,-
Dum al la tegmentrando
La hirundar' sin hokas,
Kaj banas sin en la sunobril'
Kaj pri l' printemp' min mokas.
"Ho, spiri la odoron

De narciso kaj primolo! -
Kun ĉielo superkape,
Kaj sube la herba molo;
Min senti dum horeto
Kiel sentas sin infano,
Kiu ankoraŭ ne scias, ke
Promenon pagas pano!

„Nur dum horet' mallonga!
Ripoz' por unu fojo!
Ne temp' por amo aŭ esper',
Sed tempo por malĝojo!
Malŝarĝus koron eta plor',
Sed larmojn mi ne ĉerpas
El sala put', ĉar ĉiu gut'
Kudradon nur malhelpas.

„Falde,- flike, kroĉe,
Kroĉe, flike, falde,
Streb', streb', streb',
Kiel maŝin' senhalte!
Maŝin' el ligno aŭ el fer'
Por Mamono peni devas,
Sen cerb' batanta ĝis frenez',
Sen koro, kiu krevas!"

- Per lacaj, lezaj fingroj
Sidante pezpalpebre,
Virin' en ĉifonaĉa vest'
Kudrilon urĝis febre -
Kroĉ'! kroĉ'! kroĉ'!
En kot', malsato, grizo,
Kaj ŝi kantis per dolora voĉ'-
Ke trafu riĉulojn la riproĉ'! -
La 'Kanton de l' Ĉemizo'!

La angla verkisto Thomas Hood, (1799-1845) vivis malfacile kaj ofte en mizeraj cirkonstancoj. Li estis redaktoro de diversaj gazetoj kaj amiko de multaj ĉefaj verkistoj de sia tempo, tre sentimente sentema homo. Li havis viglan humoron, kaj li vivtenis sin ĉefe per komikaj verkoj, en kiuj li preskaŭ unike sukcesis akceptigi la plej lertajn vortludojn kaj kalamburojn. Multaj el liaj spritaĵoj estas ankoraŭ hodiaŭ popula­raj. Li estis ankaŭ tre kritekema pri la sociaj kondiĉoj de la epoko, precipe pri la ekonomia sklavigo de la virinoj kaj la ekspluatado de la malriĉuloj.