Vivas li, vivas...Sur la Balkano
en sang' dronanta kuŝas kaj ĝemas
vundita bruste juna bandano -
­profunda vundo la korpon premas.

Pafilo ŝtala tie vidiĝas,
rompita sabro flanke...li svenas...
Krepuska vido; kapo skuiĝas -
la tutan mondon buŝo malbenas.

Li kuŝas...Kaj elsupre sen fino
suno haltinta brilas kolere,
kampare kantas juna sklavino,
kaj sango plie fluas libere.

Rikolto estas...kantu, popolo,
malgaje! Kantu, fratoj, kaj ploru,
en sklava lando mortos en solo
bravul'...sed, mia kor', ne doloru!

Ja kiu falas por la libero,
mortas neniam! Pro li ekploras
naturo, besto, nubo kaj tero
kaj bardoj mira-kante lin gloras.

Lin superombras aglo fiera,
la vundon lekas lupo - kunfrato,
falko fortika - birdo libera-
­apude ankaŭ zorgas pri frato.

Vespero venas, luno ekbrilas,
surŝutas steloj volbon ĉielan,
blovetas vento, arboj babilas,
Balkano karitas kanton ribelan.

Feinoj en blankaĵo irflue
komencas kanton - jen proksimiĝas,
surpaŝas verdan herbon senbrue
kaj al vundito venas, sidiĝas.

Jen lin karesas unu facile,
sur vundon dua herbon surmetas,
je lipoj tria kisas subtile...
Li ŝin rigardas - ŝi nur ridetas.

Fratino, diru, diru la sorton
de Karaĝa kaj bando fidela,
ho diru - poste sendu la morton,
min poste prenu morto la bela.

Feinoj aŭdas lian deziron,
ĉielon ili flugas kantante,
flugadas en la vastan efiron,
de Karaĝa spiriton serĉante.

Jen mateniĝas...Sur la Balkano
venenan vundon lupo eklekas,
trankvile dormas juna bandano,
kaj suno ree brilas, brilegas...