Jen mateno, jen Edeno,
kort' benita, juna ter'.
Nigra sturn kun gaja veno
nestos sur la juniper'.
Vento ludas, bovo dancas
kun koket',
salto, tret'
inter tigroj sin balancas.
Sur la dorso de l' vultur'
turto provas al lazur'.

Nuda, blanka la mastrino
Paŝas ĉe l' ĝardentabul'.
Jen sambuko, pizo, lino,
froboj kaj papavo-brul'.
Dika pork' en idilio
vekas sin,
flegas sin,
inter abrotan', salvio
snufas pala naz' al roz';
sur petalo ruĝa: ros'.

Jen Adam' kun mastra teno
sub la flava prunoarb';
junĉevalo sen rimeno
kuras vigle preter garb'.
Eva pomon alte svingas.
Post ŝin mil
Floroj. Bril'
ŝian bruston ĉirkaŭringas
kaj eternas la maten'
oriente, en Eden'.

Staras ŝi pente sub ruĝa nub',
palpas al sia folia jup'
li en kalsono verd'
krampo kaj ĝem' inerta.
Ĝoje rikanas sur l' arb' serpent'
voston ĝi svingas pro l'venka tent'.
Flavpantalona kerubo
levas hakilon al nubo.

Paco rompita - jen venis kriz'
granda seruro sur paradiz'.
Devos li ŝvite rasti,
devos ŝi krie naski,
devos draŝiĝi en kri' la tent',
krimon Kainan kompensi pent',
migros nur ili ho longe,
pensos pri l' hejmo nur sonĝe.

For la mateno de l' firmament'
venos frostnokto de l' okcident'.