Mi vin ŝatas, elizi'
ne nur tion, sed eĉ pli:
se ni vin ne havus
jam neniun ravus
Esperanta melodi'!

Ĉe traduka de oper'
Esperanto en mizer'
devus fuĝi honte
venki ne povonte
barojn de muzika sfer'.

Kritikata apostrof',
vin ja kreis Zamenhof,
la poem' balbutus
kaj kantistoj mutus
sen vi, glora ho eltrav'.

Nepre vi ne estas fuŝ',
sed helpil' de nia buŝ;
fundamente pura,
taŭga kaj natura
esprimil' kaj ne retuŝ'.

Vane vokis Brendon Clark,:
"elizion trafu ŝark'!"
Al spertuloj klaras
kiam li eraras
per ĉi lingva misembarg'

Celebras ĉe la bel-altaro,
animon sian al ni donas
poetoj niaj - sed en maro
de malatento perloj dronas.

Do kial kanti al popolo,
kiu poeton malaprezas,
kial elverŝu li el koro,
- kio lin ravas, sur li pezas?

Ĉu ne minacas vin gangrene
indiferento tre danĝera,
Popolo Verda, se ne plene
konscias vi pri l' krizo vera?

Literaturo, poezio,
de ĉiu lingvo viva sango,
se tiel velkas, ĉu pro tio
ne ruĝu honte nia vango?

---

Nur vortoj ne sufiĉas...

Trans limofermoj, pikaj dratoj
ni kun vi sentas, karaj fratoj,
en la ebena land' ĉemara,
en via sortobat' amara.

Ne povas niaj brakoj helpi,
kaj sole koroj partoprenas,
kaj tarde mia verso venas...
El ĝi konsolon volu ĉerpi,

kaj kredu ke la solidaro
de homoj helpos breĉon digi
kaj al sovaĝa raba maro.
denove firman bridon ligi.

---

Tarde: malfrue.

*)"En la mizero kaj misfarto
Amikon veran ni ekkonas."
En nia kor' ĉu daŭras ardo,
aŭ pajlobrul' nur fanfaronas,

konstatos ni en temp' mallonga,
mortiga por la efemeroj.
Ni estu kvarc', ne peco sponga,
ni kredu je la reaperoj!

Obstakloj estu hardo nia,
geviroj bravaj ŝildas veron!
Tempestoj pasos, sun' radia
denove kovros verdan teron.

Ekvarmis suno sur ĉielo pura,
printemp' alvenis per subita salt',
burĝonoj ŝvelas, ĉiu naskmatura,
alaŭdo kantas goje en la alt'.

Preteras min knabin' elastapaŝe,
vokas printemp' el ŝia freŝa ir',
gravedas kor' per amsopiro kaŝe,
per ia peke dolĉa ekdezir'.

Dimanĉo Paska. Morgaŭ jam aperos
e verdaj ĝermoj juna foliar',
unuaj floroj morgaŭ ekfieros
per la eterne nova sorĉofar'.

Kuŝante sur la tero
supren rigardas mi
al blua oceano firmamenta,
kie en suna helo
en stranga formvari'
nubetajn blankajn pelas ludo venta.

Post pluvoj freŝ-odoras
la herbtapiŝa verd',
kaj dolĉ-aromas robini-grapoloj,
kaj la ĉiel' malforas
super la vibra vert'
de alnoj kaj flustrantaj du tremoloj.

Junia tago suna,
al vi min ligas ŝat',
vi iom serioza, iam gaja,
nek juna nek maljuna
somerosojla vi monat'
ankoraŭ ne julia, ne plu maja.