![]() John Francis: Eroj |
|---|
|
Senvive sin etendas vakua firmamento kun sole aktuala la nigro de nenio: eĉ ne ĥaoso regas: ekzistas nur silento pulsanta kun la ritmo de granda simfonio.
Ankoraŭ ne la Tempo sin donas al mezuro;
En unu stelamaso ĉe nebuloza rando
Pograde dispeciĝas la aŭreola vilo.
Vekiĝas nova mondo! El saŭroj sole restas
|
Socioj pligrandiĝas por forto kaj defendo, vilaĝ' je urbo kreskas, kaj triboj je nacioj. Forum' uzurpas herbon; al domo cedas tendo; la fonon daŭre ŝanĝas homaraj ambicioj.
La rado eltroviĝas, remilo, kaj la velo,
La suno mem formortas, elkonsumiĝas nigre.
La tera interludo milfoje kaj milloke
La astroj daŭre dronas en la mallum' avida
|
| Notoj |
|---|
|
(La tuta poemo ampleksas 71 strofojn.) giri = ronde turniĝi.
Francis, John Islay, 1924. Skoto. Licea profesoro pri angla lingvo. Esperantistiĝis definitive ĉirkaŭ 1942. Kontribuis al "Malgranda revuo", "La nica literatura revuo", "Esperanto en Skotlando" k.a. Lia granda poemo La kosmo aperis en Kvaropo (poemaro 1952). El: Heroldo de Esperanto, Scheveningen, Nederlando; red.: Teo Jung. N-ro 5 (1175), 29-a jarkolekto, 16-an de marto 1952. |