Statuo, ŝtona en dezerto,
Sur brita sablo, brulsoifa,
Mi staras morta, sensignifa;
Ĉe la piedoj nur lacerto

Estas kunulo kaj konsolo.
En spaco sen videbla verdo
Mi staras, monument' de perdo
Granita, trista en izolo,

Sen homa koro aŭ kapablo,
Kaj ŝtoniĝinta per doloro!
Mi staras sub kruela gloro
De brula suno sur la sablo.

Sed, ŝtono kiu vundojn sentas,
Granito, sed per sango ruĝa,
En sabloŝtorm' turmenta, muĝa,
Mi staras blinda. Mi silentas.

Sed kiam ŝtormas ventaj vipoj
Tra tiu korpo sen espero
Dum sunleviĝo aŭ vespero
Mi kantas tra la ŝtonaj lipoj.

Ne mi, ne mi, sed senkompata
Kaj stranga vento lipojn movas,
La akra vento kiu blovas'
El lando nigra, nekonata.

Mi kredas
Al la valor' de amo, arto, sci',
Al la mister' de nekonata Mi
Aŭ ĉu mi diros, nekonata Di'?

Al homoj - stultaj, blindaj, tristaj, drivaj -
­Sed homoj, ne simioj, plene vivaj,
Kaj tiel esperplenaj, progresivaj.

Al la valoro de la Viv' mi kredas.
la Viv' torturas sed neniam tedas-
Sola trezoro, kiun ni posedas.