Kiam plenas la kor' en malfrua nokthor'
Kaj kreadon postulas animo;
Kiam tremas la lir' sub la tuŝ' de l' inspir',
preta kanti libere, sen timo, -
min ekkaptas subite ia stranga hezito,
kaj la voĉ' ekrikanas malice:

"Vi ne trompu vin mem pro kreada la em',
la Parnaso ja estas kaprica.
Ne forgesu: poet' devas esti profet',
kaj vi kion al mondo profetas?
Ĉu ekbrulos la koro per arda fervoro?
Ĉu al glor' via verso impetas?
Ĉu naskiĝas la belo el la kanto ribela,
Kiun ĝuos la hom' en mizero?
Ĉu ĝi vokos batali, la veron signali,
trumpeti pri devo sur tero?
Vi konfesu sincere: kiel ofte severe
Vi la proprajn verkaĵojn kritikas!
Kaj la ritmo lamanta eĉ en plej bela kanto
Ĉu la mankon de l' pen' ne indikas?
Ja labor' de poeto estas ne nur impeto,
ĝi similas al pen' horloĝista:
delikate juvela, sen makul' altnivela,
kunfandiĝ' de l' inspir' kaj persisto."

Mi meditis: Ĉu pravas aŭ vane min rabas
tiu voĉ' en la nokto malfrua.
Dume ... velkis l' inspir', min forlasis la lir',
Kaj triumfis reflekso detrua.