Substantivo:

Tiaj vortoj, kiel homo,
Skribo, ribo, pomo, domo,
Neĝo, seĝo, reĝo, vivo
­Portas nomon substantivo.
Do memoru - tio gravas!-
­Ke finaĵon "O" ĝi havas.
Sed en fino de la vorto
"O"-vokalon povas morto
Trafi en la poezi';
Tio estas elizi'
Signas ĝin - sen katastrof'
­ Supra komo: apostrof',
(Laŭ regul' de Zamenhof!).
Se "J"-o sekvas "O"-vokalon,
ĝi signifas la pluralon.
Jen ekzemploj: tri infanoJ,
ViroJ sep, dek lernejanoJ,
Pluraj libroJ,
Kelkaj tigroJ,
Multaj kantoJ,
Mil lernantoJ.

Neĝeroj, neĝeroj
turniĝas petole
kaj falas lanuge
surteren sen bru'.
Panjo min vokas.
Ne voku min, panjo!
En domo...ho kia enu'!...

Galopi deziras
mi nun ĉevalide,
henante, kriante,
bruante sen fin'!
Plonĝi en neĝon
kaj tuje leviĝi
kaj ree min ĵeti en ĝin!

Mi volas ruligi
En neĝa lanugo,
neĝvolvi l'mantelon
ĝis blank' kiel kret'.
La panjo demandos:
"Ho, kie l' mantelo?"
Akiris mi novan, panjet'!

Cikonio kaptas ranojn,
Sed garolo fendas glanojn.
Nokte musojn ĉasas strigo.
Fremdajn ovojn ŝtelas pigo.
Jen, hirundo flugas sage,
Kulojn glutas ĉiutage.
Kardel' sensemigas kardon,
Parueto frandas lardon.
Fiŝkaptisto estas laro
Fiŝojn tiras ĝi el maro.
Grajnojn serĉas emberizo,
Sturnon ravas ber' ĉerizo.
Diru vi, se ne sekreto:
Kion ŝatas pasereto?

Sur bord' de lazura rivero
ekloĝis etaj tristeroj.
la unua estas ĉagreno,
ke ne licas eniri ĝardenon.
la dua - ke akvo ne sekas.
la tria - ke muŝ' la orelon lekas.
Kaj krome, ke kato gratas,
ke kokin' forkuri ŝatas,
ke mordi najbaron - grand-embaraso,
ke el ĉiel' ne falas kolbaso.
Kaj la lasta tristero turmentas obsede,
ke hom' veturas, dum hund' devas kuri piede.
Sed sufiĉos al hund' da lakt' doni teleron
kaj tuj malaperos ĉagren' ĉe l'rivero.

Venis el arbar'
Infaneta par'.
- - Kia estas Ia rezulto?
- Ĉu da beroj estas multo? -
Kiam berojn ni kolektis,
la regulon ni elektis:
En saketon - beron unu,
En la buŝon - berojn trio
Kara panjo, nin ne punu,
Ja kalkuli lernis ni.