La tera interludo milfoje kaj milloke
roliĝas ĉiam same laŭ la esencaj celoj -
triumfo kaj formorto; sed ĉiam, neĝofloke,
en drivaj nebulozoj masiĝas novaj steloj.

La nebulozoj drivas unu de la alia
al limo de la kosmo disiĝe kaj konstante.
Pro vasto de l'precezo, senmovo iluzia
ankoraŭ regas ĉie, eternon mensogante.

Sed jam la astroj raras; kie antaŭe mikse
kunsvarmis la mortantaj kun la embriaj steloj,
jen nur mortantaj restas; nenie plu fenikse
elflamas posteuloj de l'forbrulintaj ŝeloj.

La astroj daŭre dranas en la mallum' avida
ĝis cindre dispeciĝas la lasta steltaĉmento;
kaj, ĉie konsumita de paraliz' insida,
senvive sin etendas vakua firmamento.