Zweitausend Jahre sind es fast,
daß du die Welt verlassen hast,
du Opferlamm des Lebens!
Du gabst den Armen ihren Gott.
Du littest durch der Reichen Spott.
Du tatest es vergebens!

Du sahst Gewalt und Polizei.
Du wolltest alle Menschen frei
und Frieden auf der Erde.
Du wußtest, wie das Elend tut.
Du wolltest alle Menschen gut,
damit es schöner werde.

Du warst ein Revolutionär
und machtest dir das Leben schwer
mit Schiebern und Gelehrten.
Du hast die Freiheit stets beschützt,
und doch den Menschen nichts genützt,
Du kamst an die Verkehrten!

Du kämpftest tapfer gegen sie
und gegen Staat und Industrie
und die gesamte Meute.
Bis man an dir, weil nichts verfing,
Justizmord, kurzerhand, beging.
Es war genau wie heute.

Die Menschen wurden nicht gescheit,
am wenigsten die Christenheit,
trotz allem Händefalten.
Du hattest sie vergeblich lieb.
Du starbst umsonst. Und alles blieb
beim alten.

Jam antaŭ longa tempo vi
forlasis tiun mondon ĉi,
ŝafido de ofero!
Dum la riĉuloj mokis vin,
suferis vi pro hominklin’,
sed vane sur la tero!

Vi volis finon de l’ perfort’,
ke plibonigu homa sort’,
en ĉiu homsocio.
Vi volis finon de l’ mizer’,
ke estu paco sur la ter’,
ke regu harmonio.

Vi estis revoluciul’,
de l’ fivendistoj kontraŭul’
kaj de la skribsciuloj.
Protektis la liberon vi,
sed ne komprenis tion ĉi
la fiaj malsaĝuloj.

Kuraĝe bataladis vi
ja kontraŭ ŝtat’ kaj industri’,
ĝis oni kiel puno
kondamnis al la morto vin
per falsverdikto je la fin’,
samkiel en la nuno.

Ja ne saĝiĝis la homar’,
kaj plej malpli la kristanar’
kun manfaldado sia.
Per via mort’ ne savis vi
la homojn. Estis iluzi’.
Ne estis sanĝo ia.