Jen surstrata aŭtomato;
venas el ĝi - kuk', salato.
Ĉio kostas nur dek cendojn,
kontentigas multajn centojn.

Metu zorge' en trumezon
la moneran varoprezon
Kaj vin trafos tuj la miro:
vane ŝvitos vi pro - tiro.

Do nun premu la - butonon,
postulante vian monon...
Sed vi ree vane ŝvitos;
via mono ne - elglitos.

Ho, ne perdu la trankvilon!
Premu n u n la - sonorilon;
tuj post orelfenda bruo
venos - mastro al la truo.

Vi pritraktos la aferon;
li tuj ŝanĝos la moneron.
Por sukcesi n u n ne vervon
vi bezonas, sed nur - nervon.

Pri salato, kuk' ne revu,
sed ne sakru kaj ne krevu,
nur klopodu ŝviti, tiri,
senrezulton ne primiri.

Kion fari? ... Bati? ... Puŝi?
Ne! Nur sonorilon tuŝi,
kaj aperos ĉe l' giĉeto
la tre ĉarma - mastrineto.

La turmento havos finon;
Ŝi malfermos la maŝinon
kaj transdonos - jam en ordo! -
­vian varon tra la - pordo.

Sciu, t i u aŭtomato
similas al diplomato,
kiu ĉion zorge pesas,
sed ne donas, nur -
p r o m e s a s.

Nur reloj, ĝishorizonte etendaj,
senfine stangoj, barier' de vojo,
tre simpla dom' kvadrata,
en ĝi hometo ŝtata,
surkorte grak' kornika, hunda bojo.

Ĉe reloj tien kaj reen la homo
marŝadas: vivas...Lin fervoj' izolas,
ĉar en deĵora ordo
li estas rad', risorto,
sed, kredu, iam ridas, eĉ parolas.

Sur reloj pasas momentaj mirakloj:
lin foje ravas ĉarmo de virino,
saluta gesto vokas,
kisĵeto gaja mokas,
pri kio tamen restas rev' en sino.

Sur reloj brue trafikas la Vivo;
kun flag' li tuj aperas, ĝin salutas.
La morna ŝtalgiganto
kun sparkospira vanto
fiere preterkuras, al li - sputas.

Sur reloj poste giganto naniĝas,
formorte ritmas eĉ la brumuziko...
Postgapas, ŝultrojn tiras,
al dom' la hom' reiras,
surkorte hundo bojas al korniko.

---

morna = preme malgajiga.
sparko = fajrero.
gapi = absorbiĝinte rigardegi.

---