La rozo, lilio, kolombo, sunlumo,
jen kiujn mi amis en amvoluptumo;
ne amas plu ilin, amas ŝin nuran,
la fajnan, la puran, la gracistaturan.
Ŝi, fonto de amo, estas en sumo
mem rozo, lilio, kolombo, sunlumo.

Ruĝflora ĝarden' tie kuŝas
en lunlumita kviet' ,
la lotusfloroj atendas
je l' kora fratinet'.

Violoj ridetas, kisas,
rigardas al stela ĉiel',
fabelojn odorajn rozoj
flustras al si ĉe orel'.

Spionas la piaj, saĝaj
gazeloj, saltas kun baŭm',
la sankta river' lontane
susuras per sia ŝaŭm',

Kaj tie ni por ripozo
kuŝos sub alta palm',
kaj trinkos amon, pacon
kaj sonĝos pri fea ĉarm'.

Pri viaj belaj okuloj
mi faris por via glor'
armeon da kantoj eternaj,
pli - kion vi volas, trezor'?

Per viaj belaj okuloj
vi min turmentis sen kor',
kaj min ruinigis komplete,
pli - kion vi volas, trezor'?

Ĉirpas gril' ĉe rivereto,
io en la akvo plaŭdas,
la migranto lirlon aŭdas
kaj spiradon tra l' kvieto.

Tie banas sin proksime
bela elfinet' en solo,
blankaj brakoj, ĉarma kolo
en lunlumo brilas glime,

Kun la edzino al land' alia
mi iras la vivon aranĝi,
sed, ke mi manĝis el frukto de l' scio,
vi tion ne povas ŝanĝi.

Ne povas vi ŝangi, ke mi scias,
kiel vi estas malgranda,
eĉ se vi ege vin volas gravigi
per morto kaj fulmo tondranta.

Ho Dio, mizera ja estas ĉi tiu
consilium abeundi.
Jen kion mi nomas magnificus
de l' mondo, lumen mundi.

Neniam sentos mi la mankon
de l' Paradiz-kampoj ĝuaj.
Ne estis ĝi vera paradizo:
troviĝis arboj tabuaj.

Mi volas la plenan liber-rajton!
Plej eta bara ordono
la Paradizon por mi faras
infero kaj prizono.

Kial trenas sin sub kruco
sange la justul' mizera,
dum en alta sel' feliĉe
trotas malicul' fiera?

Kies kulpo? Ĉu l' Sinjoro
mem ne ĉiopovas plene?
Aŭ li mem ĉi misojn faras?
Ha, ja estus abomene!

Jen demandas ni persiste,
ĝis per plena man' da polvo
oni ŝtopas nian faŭkon.
Sed, ĉu tio estas solvo?

Flugu al florbeda dom',
kaj se tie ĉarme
ridos roz', en mia nom'
ŝin salutu varme.