Løft dit hoved, du raske gut!
Om et håb eller to blev brudt,
blinker et nyt i dit øje,
straks det får glans af det høje.

Løft dit hoved og se dig om,
noget er der, som råber: kom!
noget med tusinde tunger,
som om frejdighed sjunger.

Løft dit hoved! thi i dig selv
blåner også et udstrakt hvælv,
hvor der med harper klinger,
jubler, toner og svinger.

Løft dit hoved og sjung det ud:
aldrig kuer du vårens skud!
Hvor der er gærende kræfter,
skyder det året efter.

Løft dit hoved og tag din dåb
af det høje, det strålende håb,
som, over verden hvælver
og i hver livsgnist skælver.

Levu la kapon, bravema knab'!
Se vin trafis turmenta frap',
nova espero eklumos,
kaj la ĉiel' ĝin orumos.

Levu la kapon, ekaŭdu, vin
vokas io — pro helpinklin',
kio millange kantadas
kaj pri kuraĝo persvadas.

Levu la kapon, kun klara hel'
bluas eĉ en vi mem ĉiel',
kiu jubilon elsonas,
harpas kaj trilklarionas.

Levu la kanton kaj kantu mem:
ne perdiĝas ĝermanta sem',
kio printempe prosperas,
poste rikolton liveras.

Levu la kapon, kun plena fid'
donu vin al la vivspirit'
disradianta esperon
en ĉiun vivofajreron.