Ke mi kisis la knabinon
mi konfesis kun obe'.
Pastr' ordonis pentofari
morgaŭ ŝin kisante re'.

La knabino estas bela,
sed ne tuŝi povas vi.
Se tuŝebla ŝi ja estus,
estus ŝin tuŝinta mi.

Kiam mi petegis rozon,
ŝi rifuzis doni. Nu,
alflustrite "fianĉino",
tuj ŝi donis al mi du,

Ĉiuj diras, "Ho, vi bela
kiel la dianta flor';
sed ĉe vorto pri edziĝo
la flatanto kuras for.

La vespera roso banas
florojn de la amo; sed
la roseroj de l'mateno
kuŝas sur la penta bed',

Morti, jes: verdikt' de Dio,
ke al ĉio venu fin';
sed terura la nescio,
kio transe trafos nin.

Pasintece homoj ĝojis
kaj hodiaŭ eble pli.
Iam sen ĉeesto mia
Mondo daŭris, nun kun mi.