Fabrikkamenoj ŝian triumfon manifestas,
kaj, kiuj flugas sur la sonora voj' de fer',
la hastaj vagonaroj disklakas ĝin. Ŝi estas
la paco, la progreso, la fulmjuganta ver'.

En la grandegaj urboj, sur la senfinaj kampoj
sonores ĝiaj kantoj, ĉi duraj ditiramboj,
ĝis la idoloj ĉie defalos polvigonte.

Mi kantas ŝin, patrinon de l'vivo kaj espero,
kies fratinoj estas la Belo kaj Libero,
kaj kies mondo nun jam aŭroras horizonte.

Kaj ŝia okulblu'? Mi jam ne scias.
Sed se la bril' septembra de l'ĉielo
post nubokrev' adiaŭtriste strias,
reviĝas al mi ŝia okulhelo.

Kaj ŝia voĉosilk'? Mi jam ne scias.
sed en suspir' de l' kampo printemp­flora
la varma vok' de Anna melodias
el florsezon' pli-ol-ĉiele fora.

L'infanon, dum li dormas...