Kiam Manjo vekiĝas,
sin streĉante, plektante la manetojn
sur la nukajn buktetojn,
ĉio, ĉio ameme mateniĝas.
Ŝin salutas la mil galanterioj
de la ĉambro, fajencoj, belaj floroj;
ŝin vivuas la birdaj melodioj
el la ekstero;
ĉio estas, sub l' oraj sunradioj,
simfonio el kantoj kaj koloroj
tra la aero.
Ho, treege feliĉa la aero,
ĉar de l' ĉarmoj de Manjo ĉiu ero
estas ĝia, dorlote kaj salute,
ĝi Manjon prenas tute!
Ŝi vekiĝas kaj, ĉirkaŭ si, ŝi ravas...

Kaj mi sentas, ke ili pli ol pravas
sin donante al Manjo kiel devas;
la premion ververe ĉiuj havas,
dum sopire mi revas, mi nur revas!...

Esperanto, amiko, pli ol frato,
de la Paco mentor';
ĉiam via mi estos, kor' ĉe kor',
ĝis la lasta korbato!

"Kor' ĉe kor'" mi ripetas, ĉar vi koron
certe havas en vi;
koro, kies paciga simfoni'
faras mian adoron.

Koro, kiu por esti nia kredo
en homama altar',
tial iĝis por mi, por la Homar',
la plej bela heredo.

Kiu frue rompiĝis por, modelo,
sin disdoni al ni,
des pli brilis en ama religi'
la Zamenhofa stelo.

Esperanto, amiko, pli ol frato,
de la Paco mentor';
ĉiam via mi estos, kor' ĉe kor',
ĝis la lasta korbato!