Milde sonas antaŭ ni,
kiel flutoj de anĝeloj
sur altar' baroka,
en volutoj kaj cizeloj
de epok' rokoka
tonoj plenaj de geni'.
Ĉi muziko kun aŭdac'
tempkatenon rompe ŝiris,
kaj senmorta arto,
kiu el verkeg' ekbriIis,
iĝis vojmontranto
kaj eterna ĝudonac'.
Per favor' kaj Dia ben'
plejan alton li atingis,
kaj de baz' pasea
al futur' sin svingis
en elano krea
al titano Beethoven.
Baldaŭ lin reprenis ter',
kiun paŝis li fekunde.
Ja supozus oni:
ne ripozis li sekunde
por ĉi tiom doni
kaj regali nin per bel'.
Jaroj nuraj tridek-ses,
tamen kia postlasaĵo!
Sen tro frua rompo,
kion donus plena aĝo,
ties, kies tombo
nekonatas en forges'...

Denove la anim' pleniĝas
per varm' de hejma vigili',
kaj rememori ne sufiĉas,
karajn apudi hastas ni.

Kandeloj de l' kristarb' ekbrilas
post la Kristnask-festena karp',
kaj kortuŝite ni humilas
antaŭ donacoj sub la arb',

kantante pri l' naskiĝo Krista,
Savanto, kiun sendis Di',
pri povra stal' kaj ar' paŝtista,
pri ĝojo, kiun sentas ni.

Ni rememoras malfeliĉajn,
kaj ĉiujn, kiujn baras fat',
igante ilin tre malriĉaj
per la disigo de l' amat'.

Ni petos en ĉi-nokto sankta
por la homaro pri donac':
Al homa gento misvojanta
du steloj montru al la Pac':

Al la Kompren' kaj Toleremo
la vojon montras nia stel',
de glora stel' de Betlehemo
la Am' kaj Bono estas cel'.

Vi do volus poemeton,
kaj ĝi estu krome nova...
Sed ja, ne havante ledon,
estas eĉ ŝuist' senpova.

Kiel la lokomotivo
nepre sen la karbo stopas*),
same ankaŭ sen "motivo"
eĉ Pegazo ne galopas.

Kiel post balao vakas
mia menso - ho - dezerta,
kaj el akvo kukojn bakas
eĉ ne la bakist' plej lerta.

Morgaŭ venu, alifoje!
Se mi el dezert' saviĝos,
mia koro donos ĝoje,
donos eĉ el la malriĉo.