Simio en maljuno perdis vidkapablon;
Sed ĝi ekaŭdis inter homoj kun plezur'
Ke plago estu for, - kaj tio plej probabla,-
­Se trovi okulvitrojn nur.
Simio seson de la vitroj trovis;
Kaj turnis ilin ĉirkaŭ si:
Jen ĝi al ventro premis, jen ĉe la nazo movis,
Jen metis al la vosto, fine leki provis ...
Ne helpis okulvitroj, ve, al ĝi.
"Fuj'" - diris ia simio - stulta tiu estas,
Kiu al homoj fidon manifestas:
Ja ĉio pri la vitroj oni trompis;
En ili mankas iu ajn rezon'".
Kaj la simio pro domaĝa embaraso
La vitrojn tiel ĵetis kontraŭ ŝton',
Ke nur brilpecoj restis post frakaso.

* * *
La samo, bedaŭrinde, estas inter homoj:
Ne komprenante, kiom grava estas cel',
Utilan aĵon sensciulo pridiskutas;
Se profanulo estas iu ajn nobel' -
­Li sendiskute persekutas.

"Ĉu aŭdis, najbarin', vi pri bonega fam'? -
­Al Rato diris Muso haste,-
Leono, oni diras, kaptis katon jam!
Jen por ripozo venis tempo vasta!"
"Ne ĝoju, mia karulin',-
­Respondis Rato, - gardu nin
De tiuj bestoj la destino!
Ĉar se eksplodos interbat'-
­Por la Leono venos fino:
Ne estas best' pli forta ol la kat'!"

* * *
Mi vidis jam, vi mem rimarku tamen:
Se iu timas iun ajn,
Li pensas en erara ŝajn',
Ke tuta mondo timas tiun same.