De hejme venis ĵus leter'
pri ĉerizarbo, ribo, ter'.
Per trema man' maljunulin'
- patrino - skribis ĝin:

Post vort' desegnis vorton pri
sekalokresko, trifoli',
pri Li kaj Lia granda far'
de jar' al jar'. -

En suno staris kort' ĉe kort'
sub gard' de l' Dia firma fort',
sonoris paco je vesper'
el alt' al ter'.

Kaj estis spir' de ĝardenheĝ',
lavendo kaj vespera neĝ',
silenta festoharmoni' -
dimanĉe skribis ŝi.

Ŝi hastis tage-nokte por
seiigi min en longa for',
ke estas ĉio - pec' post pec' -
­kiel de eternec'.