Kvar ŝtonaj agloj. Kvar abioj.
Kaj ronde - nur montar' kaj vento.
Min ĉirkaŭprenas emocioj
de multsignifa korsilento...

Pardonu min, poet' amata,
ke mi piede tretis teron,
sur kiu la duelo fata
mortpafis vin kaj la liberon!

Ĉi tie pensas mi malĝoje
pri via sune brila gloro,
kaj ruse kisas mi - trifoje -
la teron kun helruĝa floro...

Forkuris la murdinto trema
sub tondrobruo fulmobata.
Poeto kuŝis, liberema,
silente, pluve priplorata.

Kvar ŝtonaj agloj. Kvar abioj.
Kaj ronde - nur montar' kaj vento.
Kaŭkazo brilas en radioj
de suna or' kaj neĝarĝento.

Mi same revas, kiel pluraj,
retrovi lokon inter montoj,
de kie fluas, ĉarme puraj,
de via poezio fontoj.

Vi - protestanto liberama,
vi - gentopatro de la tristo,
por ver' eterna torĉo flama,
flagranta fajro de l'rezisto.

Atingis vi la alpnivelon
kaj kun la suno kaj glacio
vi ŝutis florojn, semis belon
de nia rusa poezio!

Kvar ŝtonaj agloj. Kvar abioj.
Kaj ronde - nur montar' kaj vento.
Ĉe la sunondaj varmradioj
gigantas gloro dum jarcento.