En tramo bildojn oni povas vidi,
pri kiuj homo nepre devas ridi.
Prezenti penos ĉion mi laŭvice -
­la scenojn bonhumore, ne malice,
j e n e:

Knabino harojn laŭ la lasta modo
kombinis je ĉevala vost' kun nodo;
ĉu tion, kion havas best' en posto,
ŝi nun produktos en la kap' sub vosto?
­P e n e.

Apuda sidas ŝtone, ĉar frizuro
konkuras ŝia kun Ejfela turo:
glorata estu tiu "arkitekto",
eltrovo kies brilas sen difekto -
p l e n e !

Dekolto de pli aĝa in' surbruste
aspektas interese kaj bonguste.
Eĉ bebo gaje vokas "Njam, njam cico!"
Diveni, ĉu nur temas pri kaprico ?
Ĝ e n e.

Malkovras la mallonga jup' de damo
femuran onon, kiun kun aklamo
avide maljunul' okule glutas,
virino malatentas lin kaj mutas
s p l e n e.

"Bontonon" snoba junularo fuŝas,
knabegoj nun razilon eĉ ne tuŝas.
Avin' postulas lokon tuj kuraĝe,
"barbulon" peli pretas ŝi "masaĝe" -
e n e.

En lasta loko de vagonangulo
prezentas sin Tarzano-prastrangulo.
Lin certe perdis en arbar' ĉemizo -
ne estas por ni ĉi afer' surprizo -
n e! n e!

La kapo kalva, sed la brust' kaj ventro -
­kovritaj de haregoj - lia centro;
atakas ĝin alterne muŝoj, vespoj,
por ili tie estos decaj nestoj...
S v e n e!

Nur kelkajn tipojn mi prezentis skize
kaj senpretende, tiel ne precize;
surrada panoptiko ĵus ekhaltas -
h e n e...

Enkovris nokto Vin per nigro sia,
eI Via mano teren falis plum'-
­kaj skuas Vin doloro erupcia
dum lulas Vi malplenon en brakum'.

Silentas liro, ĝin Vi ne ektuŝas
kaj mutas Vi en roda malesper'
Mallumo Viajn pensomevojn huŝas.*)
Vi sentas pezon de la viv-vesper'.

Dum multaj jaroj kiel proskribito
heroe Vi rezistis al la Sort'-
­En vivbatalo frontu la spirito!
Do ne forlasu Vin eĉ nun la fort' !

Fidela nia korespondamiko,
spirite ĉiam estas ni ĉe Vi!
Deziras ni, ke estu Vi stoika
en preterpasa nuna tragedi'!

---

*) huŝi = peli.

---