Fiere lernas jam infan':
La hom' sin certe trovas
Tre alte super pavian',
Ĉar li paroli povas,
Dum bedaŭrinda pavian'
Ja ĉion al la samspecan'
Per signoj nur atestas,
Grimacas kaj brakgestas.

Klerul' komprenas trans la lim'
Germanon, anglon, francon;
Sed dudek landoj en proksim'
Ne donas tiun ŝancon.
Jen, rigardate kun rikan',
Li staras kiel pavian',
Sen komprenad' li restas,
Grimacas kaj brakgestas.

El TIU ĈI SIMlA STAT'
NI GVIDOS LA HOMARON,
Ĝis ĉiu kulturema ŝtat'
Instruos lernistaron
En ĉiu ajn lerneja dom'
Pri kapablec' de l' vera hom':
la scio de l' helpanta
Mondlingvo Esperanta.

Amikoj, do ekstaru ni,
la glasojn ni ekprenu:
"Ke en la mondo alte ni
la idealon tenu!"
De Kabe nia leksikon'
Kaj lia verk' La Faraon'
Gvidadu nin al scio,
Sukces' kaj harmonio.

---

Verkita 1912 en Königsberg (Pr.), laŭ germana studento-kanto "O alte Burschen­herrlichkeit".

Mia hejm' estas regno de l' idear',
Malproksime super la Ter';
Ne atingas muĝego de vent' aŭ mar'
Ĝis tiu transstela sfer'.

Jen ideaj palacoj staras en bril'
Kiel diamantoj kaj or', -
En la mia radias juveloj mil
En flav-blank-ruĝa kolor'.

Nur kelkfoje al Tero transflugas mi
El la land' de feliĉo kaj rav',
Por donaci de l' Sun' kaj de l' harmoni'
El mia riĉega hav'.

Mia hejm' estas regno de l' idear',
Ĉu vi volas flugi kun mi?
Palaceton someran el kristalar'
Konstruus mi ekstre por vi.

---

Rim.: La aŭtoro verkis supran poemon la 22.2.1922, laŭ la melodio de komponaĵo de Licht por "Leises Lied" de Löns (Löns-Licht: "Aus dem kleinen Rosengarten", vol. 1, eldonejo Robert Lienau, Berlin-Lichter­felde). Flavo, blanko kaj ruĝo estas la koloroj de la aŭtoro: orflavo, la koloro de oro kaj de la spikaro, simbolas la efik­kapablon; la blanko de sunlumo, enhavanta ĉiujn aliajn kolorojn, simbolas la ekkon­kapablon; la ruĝo de sango ktp. simbolas la rezistokapablon.

---