Pezas ĉiel kitele sur la kapo;
jukas je l' haŭto akre la aero;
kave, vakue sub la plando-frapo
sonas la tero.

Sena je neĝ', sed tial pli rigora
kuŝas sur mondo de l' vivantoj vintro:
ĉion ĝi egaligas per torpora
grizo de cindro.

Branĉaj skeletoj en nudeco dorna
tranĉas l' aeron, kiel spektroj ŝvebas,
kiuj al ia malespere morna
foro alstrebas.

Tie, sur lundo, la cipresoj nigras
altaj, solenaj; de l' senmovaj pintoj
muta sopiro de spiritoj migras:
vokas mortintoj.

Vokas per voĉ' senĝoja kaj senlarma,
voĉo ne de persono, voĉ' sen tembro,
glata, egala, morna, kaj malvarma,
kiel novembro.