Aŭdu! La kanto kaj sonoj tintilaj
vagas senvoje, forvibras en val'.
Blekas bovinoj, per paŝoj facilaj
sekvas la vokon de l' paŝtsignal'.

Aŭdu! La kanto de l' paŝtknabin'
— Lilja, ho Lilja, ho Lilja, bovin! -
eĥon vekas en monta sin'.
Sonas el rokoj en
nordo la voko jen:
Lilja - ho Lilja - bovin'!

Sono tintila elkflagras, fortremas;
pace kvieta ripozas susur';
muta l' arbaro noktpeza dormemas.
Vibre vagante la
voko' de l' kant' el la
monto kaj marĉo resonas nur.

Nokto alvenas, la suno jam falas,
staras sur lago nebula fum'!
Ombro longiĝas, densiĝas, vualas,
regos jam super arbar' mallum'.

Dormas piceo kaj pin' en nirvano,
muĝas obtuze montakva fal'.
Sonas pli fore la alta soprano,
vagas senvoje, forvibras en val'.