Ivo Lapenna, ĉiusence granda,
jen kosma energio propaganda,
ta enkarniĝ' de l' Esperanta vorto,
la mondpotenco de morala forto!
La Oratoro ardas kaj sinceras;
erudicie la Juristo kleras;
Organinzanta indas je l'insigno;
la Homo luktas pro la homa digno;
la Diplomato lertas intervjue,
kaj la Lingvisto poliglotas flue;
kaj ankaŭ li atletas kaj muzikas...
sed kiel lojalege li amikas!
Ivo Lapenna, tiel multkapabla,
sin montras homa, - milda kaj afabla,
kun simplaj homoj — simpla; kaj adoron
forpuŝas, ĉar ĝi ĝenas lian koron.
Kun aŭreolo, en la verda fresko,
brilegas la Venkinto ĉe UNESKO,
antaŭen gvidas nin per gesto bena.
Kuraĝe do antaŭen kun Lapenna!

Rossetti, la kaptema Reto,
kun multaj libroj sur la breto,
inter oreloj — scio vasta,
estas maŝaro tre elasta.
En la KVAROPO li kvaronis,
kaj tie tre malmonotonis
per strofoj gajaj kaj satiraj,
bildaj, pensigaj aŭ sopiraj
EL LA MANIKO poste venis
la mano kiu apartenis
al Reto kaj ekkaptis nin
per la trafemo kaj rafin'
de proza stilo, kaj multscia
vivobservemo simpatia.
Kiam verkisto nova startas,
Rossetti lin volonte vartas;
li oferegas tempon tuj
por servi al Esperantuj',
estante vere patriota
pri tiu bela land' kreota.
Se foje li akremas strange,
kaj vundas eĉ amikojn lange,
tiu kruelo estas nur
reago kontraŭ la terur'
tragika de la homa stato;
amaro fontis el kompato.
Tial ni ŝatu nian Reton
kaj, kun ta dornoj, la... Rozeton.

Scienca stilo Esperanta
flua kaj klara, eleganta;
jes, digne nun en verdaj roboj
svarmas amasoj da mikroboj —
en I.S.U. tre bone li
klarigis temon tiun ĉi.
"Atakoj kontraŭ Ĝardenplantoj"
ne estas verk' por diletantoj!
Bildoj de vermoj, fungoj, ne
helpas la apetiton tre.
Aĉaĵoj sur la paĝo krablas.
Tamen, tre ĉarme li afablas,
malgraŭ la fako iom stranga,
modestas en klerec' altranga.
Kiam ĉe li gastiĝas homoj,
senvermaj estas la legomoj,
kaj li, la gastiganto bena,
dolĉa kaj firme taktoplena.
Al ni li montris, pro ridem',
karikaturon de si mem,
vizaĝon de bonkora gufo
kun simpatia harotufo.

Parolostilo milda, onda;
ronda vizaĝo, preskaŭ ronda
korpo, sereno kaj solido,
karesoj gajaj, gaja rido —
jen nia Don-Juano, ĉu ne?
- Jes, ofte li radias sune.
Tamen, tra suferad' kaj timo,
noble konstantis la animo;
kiel Regulo li sinceris,
kaj en katenoj li liberis,
Kuraĝe li, kun eta fisko,
eldonas en senĉesa risko.
Pro Esperanto li zelotas,
kvankam li mem tre poliglotas.
Li volas helpi la homaron
disbati ĉiun fian baron
kaj iri preter superstiĉo
al la Insuloj de Feliĉo.

Dialektike, dialekte,
Dalmau deĵoras intelekte;
dialektike diagramas
konceptojn; sed la koro flamas.
Jes, arda diastola koro
lin pelas al la cerb-laboro.
Dalmau problemojn lingvajn sondas,
tre interese korespondas
per manskribaĉo kvazaŭ lafa
sed esprimado sorĉe trafa.
La lingvon mem li tre respektas,
kaj lia stil' ne dialektas.
Li ĉiam volas plikleriĝi;
li ŝajne legis ĉ i o n pri ĝi!
Kaj ĉiam en la mondo scia
troviĝas eco kvazaŭ dia.
Kulturon nia Cel' bezonas;
kulturo Esperanton kronas;
kaj en la verda diadem'
Dalmau ja diamantas mem.

Venas kun manuskripto-rismo
Szilágyi de la NORDA PRISMO,
mia patreto Esperanta,
tiel malalta, tiel granda.
Li kreis la PRAKTIKAN KURSON*)
kaj regas la Belart-Konkurson;
iam li fabeladis moke,
sed nun preferas krii koke;
l' animo pacas en konkordo
inter la sudo kaj la nordo;
LA GRANDA AVENTURO viva
lin trovas brava kaj aktiva.
Li ja recenzas kaj kritikas,
sed kiel bone li amikas!
Sub lia koboldec' vuala
kaj harostil' originala
troviĝas koro homofrata
el oro dudekkvarkarata.