Mi estis sidanta ekster mia dometo sur Harön, pentrante mian ruĝan muron kaj mian verdan herbon, kie la printempaj floroj bruletis kiel bluaj steloj, kiam Pet­tersson, la ekspiloto, alvenis kunportante retsaketon da fiŝoj. Li faris nenecese longajn paŝojn, kaj liaj okuloj estis iom malklaraj sed celkonsciaj.

- Ni ĵus kaptis fiŝojn amase, li diris, kaj mi volas transdoni al Engström du-­tri kilogramojn.

Mi estis ĝenata, ĉar ĝis tiam mi ape­naŭ pli ol laŭvide konis Pettersson. Li estis blonda giganto sesdek-jara, havis tri medalojn kaj mirigan soifegon. Jen proksimume ĉio, kion mi sciis pri li krom la ĉagrena fakto, ke li estis eksigita, ĉar li erarpilotis germanan vaporŝipon, kiu pro tio surgrundiĝis ĉe Kvarngrynnan. Post tio li fariĝis bontemplano, kio ku­time signifas, ke oni laŭkapable drink­adu plejeble multe, kompreneble kaŝe. Mi komprenis, ke li avidas alkoholon.

Mi diris: - Per kio mi regalu Petters­son? Ĉu per Vichy-akvo, aŭ per kafo aŭ ĉokolado ? Ĉu tio? Ĉar Pettersson ja ne konsumas ian alkoholaĵon?

- Ĉokolado??! Pettersson gapis vidigante duon da flavaj dentaroj. Ne-e, oni same bone povus manĝi humon, kaj mi ne estas tervermo. Tion mi tuj sciigu al Engström senparafraze! Mi ŝatas vian komplezecon, ĉar vi konjektas min bon­templano, sed tiun profesion mi forlasis antaŭ kelkaj horoj.

- Nu, do, mi eble proponu brando­kafon?

- Tio ja sufiĉus certe; sed se vi ha­vus viskion, oni estus eĉ je la ĝusta flan­ko. Estas nome tiel, ke diablulo koler­igis min, kaj tio verdire ne estas konsilinda rilate la maljunulon Pettersson. Mi tuj ŝanĝis direkton kaj ĉesis esti bon­templano. Ili jam senigis min je mia ofico, sed ili ne povos senigi min je la medaloj. Kaj tiuj flavbekuloj, kiuj estas pilotantaj nuntempe, certe devus esti dankaj, se la maljuna Pettersson iafoje akompanus ilin ... Ĉu Engström akceptos la fiŝojn aŭ ne? Ĉar mi kutime ne faras longajn ceremoniojn...ne-e, ne pro iu ajn!

- Tio evidente signifas, ke Pettersson volas sciiĝi, ĉu Pettersson ricevos grogon aŭ ne! Pettersson havos grogon. kaj mi dankas pro la fiŝoj!

Mi mendis el la kuirejo grogon, kaj ĝi estis alportota. Intertempe Pettersson sciigis min pri la situacio. Juna piloto ankaŭ li bontemplano, estis sarkasme alĵetinta kelkajn pikvortojn, sugestante ke la sobreco de Pettersson estas iom dubinda.

- Mi ekkoleris kaj direktis al li van­gofrapon, tiel ke li perdis la konscion, kaj mi diris ke tiu afero ne koncernas lin!

- Sed tion li ja ne povis aŭdi, ĉar li estis sveninta!

- Nu, pro diablo - alifoje oni lernu atenti! Cetere mi akcentu tion, ke la al­koholo jam savis min plurfoje, kaj ju pli multe oni kapablas drinki, des pli bone. Pri ĉi tiu afero Pettersson (*) kaj mi (*) ĵurkonfirmis ĝuste nun! La alkoholo foje savis min en la Hispana Maro. Se tiam mi ne scipovus konsumi alkoholon, mi nun ne sidus ĉi tie, kaj sekve ne prezen­tus al Egström ĉi tiujn fiŝojn!

Mi sciis, ke li estas bona rakontanto kaj plej multe mensogas el ĉiuj sur Ha­rön. Kaj mi sciis ankaŭ, ke li siatempe estis imponega maristo, perforte likvid­inta la aferojn kun kontraŭuloj en la maristaj drinkejoj diversloke sur la ter­globo.

Nun oni alportis la grogon en la korton.

- Ne-e, diable, mi ne sidos kvazaŭ almozulo ĉi tie eksterdome trinkante. Se oni volas servi al mi, tio okazu endome, memoru tion!

- Sed endome estas varmege kiel en la infero kaj plene de mŭoj. Ĉi tie estas pli bone.

- Ne gravas. Enportigu la tutaĵon! Nu, pri tio mi estis rakontonta ke, se mi ne estus tiel sperta pri alkoholkonsum­ado, kiel mi estas, mi nepre alfundiĝus tiam en la Hispana Maro. Estis sur la ŝipo el Liverpool. Vi kredu, Engström, ke tiufoje estis severa ond­ado! Ho, hurlanta diablo, kia ondegado! Sed mi kompreneble kutimiĝis al aferoj tiuspecaj - kaj malkuraĝa mi neniam estis: kiu kredus tion, tiu ricevus pugno­baton, tiel ke lia ĉemizo senenhaviĝus.

- Sed ĉu ni ne translokigu la ilojn endomen?

- Prave, bone! Translokigu ĉion!

Mi igis la servistinon, knabinon el la provinco, enporti la grogilaron en la sufoke valmegan salonon.

- La afero estas, ke ni faris grandan kaptaĵon, kaj tial mi povas cedi tiun ĉi saketon da fiŝoj, diris Pettersson. Ne pro tio, ke la fiŝoj estu pagotaj, nek pro tio, ke mi estu regalata per io ajn; sed, ĉar Engström volas regali, mi ne kontraŭas, - kaj la diablo mem, sed ne mi, estu bontemplano daŭre, se oni devas toleri, ke obstinaj flqvbekuloj insultas onin pro tio, ke oni kutimas konsumi drinkon, kvankam oni estas bontemplano - - ­tio ne konvenas al mi, neniel! Mi havas tri medalojn kaj ilin mi portas laŭmerite. Kaj sekve mi havu la rajton iafoje en­gluti etan fortikigaĵon - ĉu ne? Sed ja ne pri tio mi estis rakontanta, sed kia­maniere la alkoholo savis min en la Hispana Maro:

Ondo sin ĵetegis sur nin, forbalaante ĉion, kio estis surferdeke. La ferdeko estis kvazaŭ glatrabotita, kaj la tuta vir­aro estis ĵetita eksterŝipen, escepte de mi, ĉar mi staris ĉe la direktilo, vi kom­prenas, kaj akceptis la tutan ondegon per la dorso. Ĉu Engström min kredas aŭ ne, sed fakte ili enakviĝis ĉiuj escepte de mi, ĉar la tuta ŝipanaro sin trovis sur­ferdeke. Kaj tiam mi profitis la okazon kaj kure rapidis en la kapitanan kajuton kaj rompe malfermis ĉiujn ŝrankojn por trovi malplenajn botelojn kaj korkojn ­- sed tute vane! Neniuj malplenaj boteloj estis troveblaj tie! Nur plenaj boteloj kun viskio kaj konjako kaj brando kaj vino; sed la vinon mi malakceptis, kom­preneble, ĉar ĝi ja nur plenigus la sto­makon. Kaj tiam mi komencis eltrinki ĝisfunde tri-kvar botelojn da viskio kaj konjako kaj poste metis ilin internen de la ĉemizo, korkŝtopitajn kompreneble, ĉar kvar boteloj ŝtopitaj naĝigas viron. Kaj poste mi enmetis en la poŝojn dek aŭ dekdu pliajn botelojn kaj ekkaptis savozonon. Kaj ĝuste, kiam la ŝipo sub­akviĝis, mi saltis en la akvon kun luko kaj tabulo, kiujn mi estis kunfiksinta per ŝnuro, - se la boteloj hazarde ne solaj sufiĉus por nagiĝi min. Sed la luko tuj malaperis en la profundaĵon, kaj la ta­bulo ankaŭ, ĉar ĝi estis tramalsekega kaj sekve same nefidinda kiel homino. Eĉ la savozono iris samvojen, kaj jen mi kuŝis en la akvo, konsiderante ĉu mi postsekvu al la fundo. Ĉar la dekduo da boteloj, kiujn mi surhavis, tre pezis, tiel ke mi preskaŭ ne kapablis teni la nazon super la akvo. La kvar malplenaj, kiujn mi estis metinta internen de la ĉe­mizo, ne estis sufiĉaj. Tiam mi preĝis mallongan preĝon kaj eldrinkis iom post iom du pliajn litrojn, korkis la botelojn zorge kaj lokis ankaŭ ilin interne.

Kaj tiam mi flosis.

Sed mi iĝis tiom ebriega, ke certe ne­niu persono, enkarcerigita de la Stok­holma polico pro drinkado, iam ajn estis tiom ebria kiom mi. Sed tiam mi rememoris malnovan maristan recepton, laŭ kiu oni per daŭrigata drinkado povas remalebriiĝi, kaj do mi ankoraŭ eldrin­kis duon da boteloj kaj fariĝis sobra kiel dornfiŝeto. Engström komprenu, ke tio estis nepre necesa - pro la terura ond­ado-, kaj pro tio, ke mi evitu akvo­glutaĵojn, mi estis devigata teni litrobo­telon al la buŝo dum la tuta tempo. Kaj ju pli da boteloj mi eldrinkis kaj re­ŝtopis, des pli malpeza mi fariĝis. Kiam fine mi estis savita sur anglan sipon, de sur kiu oni estis observinta ke homo jen flosas drinkante en tia ondoŝaŭmado, kaj konkludis ke tio ne povas esti laŭ­bonmora, tiam mi komprenis, ke alkohnolo estas benindaĵo por la homo. Ĉar Nia Sinjoro ja kreis tiel ĝin, kiel ĉokola­don kaj strikninon, kaj striknonukson, kaj ordinaran "lager" bieron!

Bonsanon, Engström! Forpasis longa tempo, de kiam mi lastfoje partoprenis tian festenon! La fiŝkaptado estas tre bonŝanca ĝuste nun, kaj se vi kelkiam volos havi retsaketon da fiŝoj, mi ne avaros. Sed la bontemplanaj aferoj estu rezervitaj al la malsanuloj, kaj Engström ne bezonos pagi iom por la fiŝoj. Iun fojon mi naĝis trans Harö-golfon - la distanco estas duonmejla ire kaj revene - kun unu litrobotelo da konjako kaj unu da brando enmetitaj en ĉiu buŝ­angulo kaj dume eldrinkis ilin. Sed mi estis juna tiam. Similajn bravaĵojn oni ne refaras en la maljunaĝo - - ĉu mi ne replenigu la glason de Engström? Ĝi aspektas iom malplena ĉe la fundo - ­neniom? Ĉu vere ne? Jes ja! Sed tiam mi tamen nur estis bubo, ĵus fariĝinta konfirmito. Sed mi estis memkompren­eble la plej forta sur Harön - - ĉu Engström vere ne deziras iujn gutojn plu? Mi nur volas atentigi, ke la fiŝojn Engström ricevos senpage, kaj pli da fiŝoj mi povos liveri, ili kostos neniom! Jes, mi eble foriru do! En la okazo, se vi havas laboron farotan, tamen estas diferenco koncerne laboron, mi diru! Provu direkti la pilotboaton tute apud la flankon de ŝipo dum ventego daŭr­anta tri tagojn - - ĉu Engström kre­das, ke tio estas pli komforta okupo ol sidadi ĉi tie ŝmirante tukaĉon per far­boj? Nu, adiaŭ ĉiukaze, kaj dankon! Mi ne plu ĝenos vin. Sed tiel ofendiĝema mi ne estas, ke mine transdonus saketon da fiŝoj plu! Adiaŭ!