Jonjo sepjara,
amikofilin',
pura, blondhara,
vi kisis min;
tio ne fontis
el pasi' -
nur ĉar mi montris
bildojn al vi;
vi ne demandis
logon kaj belon;
vi, kara, frandis
"Jonjo-koktelon";
kiel besteto
vi amas nur
pro la konkreto
de via plezur';
vi gardos, pli aĝa,
vian koron,
konos, pli saĝa,
vian valoron.
Sed vi ankoraŭ
amas pro dono
(de kosta or', aŭ
simpla bombono)
kaj senkomplike
kaj sen rezervo,
kisas amike
pro mia servo...
Nun, hiacinta
Jonjo sepjara,
mi, tiel malinda,
vin dankas, kara.

Marĝene.

La stacidomo ŝajnis tute griza;
malseko kaj malpuro aĉis ĉie;
lokomotivo kriĉis.
Sur kajo geamantoj renkontiĝis,
kisis pasie;
dum aman buŝon ama buŝ' renkontis,
ŝajnis ke arda artfajraĵ' surpriza
sur kaj' en multkolora lumo fontis.

Laŭ kosma vidpunkto.

Mi amas vin orbite; vi lumigas
la vivon, malproksimas lumojarojn.
Stranga gravito nevideble ligas
nin, disigitajn laŭ vidpunkto homa;
sed eble flustras voĉo astronoma:
"Rigardu tiujn stelojn, du najbarajn..."

Kiel Birdon.

Mi povus gvati vin kviete
kiel maloftan birdon; studi
la delikatajn, lertajn movojn,
prinoti viajn sentopovojn,
kara, ellerni vin sekrete,
min kaŝi zorge por apudi.
Mi povus gvati vin dum horoj
inter someraj sikomoroj.

Stranga forto.

Mi rigardegas mian manon:
vi tuŝis ĝin hieraŭ;
mi sentis sangan oceanon
tajdi al tuŝo; nun
la mano sekas kvazaŭ dun',
kaj nova tag' vesperas;
sed kial, sur la haŭt' fiera,
cikatro ne aperas?