Kial vi sopiras, vi pinoj moviĝemaj,
Kriantaj tra la nokto, tra la longaj pacaj horoj?
Kial vi plendadas per voĉoj tiel ĝemaj,
Kaj rompas la silenton pro sovaĝaj la humoroj?

Kion ventoj flustras rapide vin pasante,
Veninte el la landoj trans la ŝaŭm­kovrita ondo?
Kial vi sibladas, ĉu estas ĉar konstante
Vi sentas en la koro la spiriton de l'respondo?

Ĉu vi ŝatas aŭdi la mevojn kaj la kriojn,
Dum ili tuŝas kise la vizaĝon oceanan?
Ŝajne vi komprenas la marajn sim­foniojn,
La timegindan povon, furiozan kaj titanan!

Ĉu vi moke ridas je uragana forto,
Je la migrantaj voĉoj el la mal­proksimaj lokoj?
Eble je rakontoj pri l'vivo kaj pri l'morto
Pri ŝipoj kiuj krakas sur la sen­indulgaj rokoj.

Kial vi sopiras, vi pinoj, kaj disŝiras
Komplete ĉiun horon kai pliigas mian ĝenon?
Kial en la lito mi miras, vane miras,
Multfoje demandante la silentan kapkusenon?

La Kanto kaj la Floro.

Mirinda printempo vestita burĝone,
Sezono de l' jara naskiĝo,
Vi vokas la teron, ŝancelas impone
La tronon de l' vintra negliĝo.
Regata perforte laciga la tago
Per varmo vivhava eksaltas,
La verdo de l' arboj kaj voja kratago
Glaciajn la blovojn ekhaltas.
Mirinda printempo de suna bonveno,
De ventaj petoloj feliĉaj,
De l' vivo fervora, de juna edeno,
Koloroj sorĉigaj kaj riĉaj!

Primoloj juvelas modestajn deklivojn
Profetan inspiron portante,
La ora floraro signalas aktivojn
Kaj vestas nudecon konstante.
Rapidaj momentoj konfuze forglitas
Sur birdaj flugiloj festene,
Hirundoj abrupte la ventojn ekscitas
Ĝuante liberon senĝene.
Brueme, sed ĉarme, la grotoj resonas
Kun arda herolda saluto
De multaj la voĉoj, kaj ĉiuj proponas
La cedon de l' vintra servuto.

La Matena Roso.