El lia seĝo blukvadrato
de la ĉiel' videblas nur,
la domoj baras pluan vidon
kaj de l' ĝardeno griza mur'.

Lin tenas al la seĝ' malforto
pro maljunec' kaj peza sort',
li sidas sola tutan tagon
kaj sopiradas al la mort'.

Li pensas pri perdita vivo
kaj senrezult' de l' vana rev',
lin mordas brula sinriproĉo,
ke li forkuris de la dev'.

Lin vokis iam varma voĉo
el la silento de l' anim',
instigis al batalo kontraŭ
dormaĉo daŭra pro kutim'.

"Al vi mi donas pulmoforton
necesan poria veka kri',
kaj muzinspiron altdevenan
por korflamiga poezi'.

Vi voku al la dormantaro
mesaĝon altan de la Ver',
ke Dio kreis ilin sole
por interami en sincer'.

Ke ĉiuj vidu la plej simplan
veraĵon de la univers',
Ke ĉiu homo ĉies frato,
kaj regas samo, ne divers'."

Alvokis tiel varma voĉo
el la profundo de l' silent',
sed tamen lasis preterflustri
li tiun vokon sen atent'.

Li tial sidas forlasite
post la fenestro en ĉagren',
albrilas lin nur ĉielero
anstataŭ tuta la seren'.

Al ni Genez' proklamas:
la Homon l'Eternulo
laŭ propra bildo kreis
el materia nulo.

Sed Nietzsche disanoncas
ke l'Homo estas Ponto
liganta Superhomon
kun animala fonto.

Ĉu pravas jen' aŭ jeno
al mi indiferentas,
mi estas via frato,
kun via sang' identas.

Ekruĝas mia vango,
se krudas ago via,
sed fidon mi ne perdas
pri mondo familia,

ĉar legas mi konsole
en la okuloj puraj
de mia filo kara
pri ecoj dinaturaj.