Admirindaj blankaj nuboj
veturadas super mond';
kontrastantaj teraj ruboj
kuŝas sub ĉiela rond'.

Deziregas mi forflugi
el la mondo de l' homar',
revadante enlanigi
min en tia nuba ĉar'.

Veturadi tra ĉieloj,
tion ŝatus mia kor';
revteksante en fabeloj
kroĉi min al Di-ador'.

Tamen, tenas min la tero,
mi ne flugos al ĉiel';
mi batalu por la vero,
sur la tero, sub ĉiel'.

Brila suno,
bela lumo,
kolorriĉa land'
la holanda briliant'.

Birdaj kantoj,
verdaj plantoj,
flavkolora dun'
konkerita de Neptun'.

Kampoj floraj,
akvoj oraj,
ravodora ter':
nia lando de l' esper'.

Jen terpeco,
kie deco
regas kaj la pac',
kunligita al aŭdac'.

Nia gloro
kaj favoro:
la gepatra ter',
kiun amas ni en ver'...