Ho Di'!, mi — bleka disk' — jam apud fin'
de l' kant' sonanta raŭke el maŝin'.
Nur fremde sonas ja la melodi',
dum tranĉas Via akra stift' tra mi.

Ĝojigis foje iom da belson',
momentoj karaj pro ĉiela bon',
ĉar Vi enplantis ĝermojn en la sin'.
Sed Di', mi — bleka disk' — jam apud fin'.

Oĥ, iom plu indulgu pri l' vaksaj'
kaj kantu do en ĝin, laŭ Via plaĉ',
la vivokanton: tiam cedos Mort'...
Aŭdigas malproksima harpakord'...