Jan van Schoor: Poemoj (esperanto) - schoor.htm

Jan van Schoor

Nokta kanteto - Lago - La procesio de la tagoj -
Fakto kaj poemo - Nebulo - Forgeso.

La procesio de la tagoj.

La procesio de la tagoj
malrapidege rampas for,
la procesio de la tagoj,
la nigraj tagoj de dolor'.

Malrapidege ili rampas
laŭlonge de la vivovoj',
la multaj tagoj de doloro,
enuo, spleno kaj malĝoj'.

La rondodanco de la tagoj
rapide saltas preter ni,
la blankaj tagoj de plezuro,
feliĉ', ridad' kaj amebri'.

Rapide ili preterflugas,
la kelkaj tagoj de plezur',
post si lasantaj la deziron
kaj iom da memoro nur.
(1)

Fakto kaj poemo.

Poeto ne rimaĉas;
proprecon li posedas,
kaj je l' plej eta skuo
la kor' tremetas.

Plenigas lin ĝojego
aŭ kaptas lin malĝojo,
laŭ tio, kio kuŝas
sur lia vojo.

La plej malgrava fakto
aŭ vorto lin ekscitas;
en ĉio li nur belon
kaj bonon vidas.

La mond' malbela estas,
senpeka lia koro;
la fakto estas sterko,
poemo - floro.
(3)

Forgeso.

Revenon vian vane
longtempe mi atendis;
la brakojn pardoneme
mi kore jam etendis.

Kaj nun en mia koro,
plenplena de amveo,
retaĵon delikatan
teksadas araneo.

Ĉe l' pordo la forgeso
ja petas por eniri
kaj volas vian bildon
el la memoro ŝiri.

Ĝi malklarigas viajn
jam ĉarmon kaj vizaĝon....
En mia ĵurnal-libro
mi turnas nun la paĝon.
(5)

Lago.

Bela kuŝas jen la lago
sub la nokta firmament',
kaj la spegulglatan akvon
ne sulkigas iu vent'.

La narcisoj kaj nimfeoj
la kalikon fermis jam;
ĉiuj birdoj nun silentas
kaj silentas, eĉ la ran',

Nur la virgaj, blankaj cignoj .
drivas sur la akvo nun,
kaj sin banas en l' arĝenta
lumo de la pala lun'.

Blua lago, vi similas
al amanta mia kor',
kvazaŭ cignoj drivas revoj
tra kvieta la memor'.
(2)

Nokta kanteto.

Malmola ŝajnas al mi la kuseno,
ekkaptas min prema melankoli',
la nokto estas por mi la geheno. (*)
Ho, Karulino, kie estas vi?

La brakojn al vi vane mi etendas,
mi banas de la febro en la ŝvit':
la nokt' malhela min turmentas,
nun ke mi sola kuŝas en la lit'.
(2)

Nebulo.

En la stratoj de la urbo
pendas nun nebul-kurteno.
Ĉio estas malpreciza,
unutona, pale griza,
kiel senkonscia spleno.

Ne kapablas la sunbrilo
trapenetri tra l' nebulo.
Mi elverŝi mian koron
ŝatus kaj retenas ploron,
varman larmon en l' okulo.

Tre singarde la pasantoj,
kiel en premsonĝ' ĥimeroj,
time preter mi ŝoviĝas.
Ĉu al ili ne sufiĉas
propraj zorgoj kaj mizeroj?

Forlasita kaj tutsola
mi en la nebul' min sentas,
inter la ŝlositaj domoj
kaj indiferentaj homoj,
kiuj nur pri si atentas.
(4)

Notoj
(*)Geheno: Valo apud Jerusalemo, kiu simbolas la inferon).

Jan van Schoor, (1896 - 1995.)
Flandro; komunuma oficisto. Naskiĝis en Antverpeno. Kunlaborinto de Belga antologio (flandra parto). Ĉefredaktoro de "Flandra Esperantisto". Kunlaboris per poemoj en diversaj revuoj. Pro tute personaj motivoj forlasis la movadon en 1933, sed ĝin rekontaktis de post 1953.
(1)El: Revuo Esperanto,U.E.A. - n-ro 422, Oktobro 1935 - Genève.Redaktoro: Robert Kreuz.
(2)El: Esperanto-Mondo, 1-a jaro: n-ro 1, julio 1927. Redaktejo: L. Dederichs, Hannover, Germanio.
(3)El: Heroldo de Esperanto n-ro 32 (841), 16-a jarkolekto, 11-an de aŭgusto 1935. Redaktoro: Teo Jung.
(4)El: Heroldo de Esperanto n-ro 3 (864), 17-a jarkolekto, 19-an de januaro 1936. Redaktoro: Teo Jung.
(5)El: Heroldo de Esperanto n-ro 33 (842), 16-a jarkolekto, 18-an de aŭgusto 1935. Redaktoro: Teo Jung.