Kial plendi,
Kiam mi ne povas dormi?
Mi devas nur atendi
Kaj mi tro longe dormos, pro vivĉeso,
Sen ia intereso.
Dume la mondo povas min informi
Kaj eĉ meznokte, frumatene, io
Bruetas aŭ lumetas por la scio.
Kia miraklo estas la konscio!

Pro kromopuk' mi ludas, tre malbone,
Sopranan bekfluton.
Kaj ĝi duone gruntas, kaj duone
Miaŭas, kvazaŭ aĉa bestopeco
Aŭ ia mallerteco.
Ĝi faras ĉian kriĉon kaj balbuton.
Sed estas bona ilo. Ĉe la fin'
ankoraŭ longe mi malbone blovos.

Kiam la Virtuozo
Min trovos,
La sola kiu scios ludi min?

Vi estas tiel bona!
Bona kiel freŝa pano,
Kiel la voĉ' pardona,
Bona kiel bona sano.
Vi ĉiam helpis kaj pardonis,
Kaj mi neniam donis
Krom miaj larmoj sur via bona mano.

Kuraĝa lando -
la lando de l' regata fluso,
de l' florgirlando,
de respondeca saĝo,
kaj - land' de tiom da fromaĝo
ke mi jam timas iĝi muso!

La verdaj folioj
iĝas brunaj.
Miaj brunaj haroj
iĝas aŭtunaj
per grizaj strioj.

Ho, jaroj!

Vidinte
la lumon kiu brulas tra la rozo,
kaj mevojn sin lulantajn sur markrestoj,
la sendileman mondon de la bestoj,
kaj mian Karan, blindan en ripozo -
­kvankam la Viv' min gardas labirinte,
mi konas ĝojon inter furiozo.