Mia nova hejmo estas ĉelo
De sekurpolico en karcer'.
Tra ferkrado estas nur ĉielo
Videbleta, tute ne la ter'.

Ligna lito kaj unu sitelo
Estas la meblaro ene nur.
Mi promenas en la nigra ĉelo
Nur ok paŝojn, de la mur' ĝis mur'.

Dudek tagojn jam en ĝi konstante
Mi promenas, kiel best' en kaĝ',
Pri patrino mia nur pensante,
Kaj reveno al naskiĝvilaĝ'...

Sur la kapo stranga ĉapo,
La jarlibro en valizo,
En la poŝo granda mapo,
En dorssako manĝprovizo.

La dorssako sur la tero,
Verda flago sure staras.
Mi stopsignas kun espero,
Ke fremdulo vojon baras.

Aŭtoj flugas kiel sagoj,
Ĝuste unu post alia.
Flirtas la naciaj flagoj,
Sed ĉe mi internacia.

Kun levita dekstra mano
Staras mi jam unu horon
Kaj neniu naciano,
Ŝajnas al mi, havas koron.

Sed ne longe tiel restas;
Vokas aŭto-posedanto:
"Mi esperantist' ne estas.
Nur amik' de Esperanto!"