Estu de mi salutata, Solvejgo mia, milfoje!
Cignon sovaĝan mi sendas kiel heroldon al vi.
Kiam ekmuĝos torentoj, akvokaskadojn rulante,
lasu ŝpinilon, Solvejgo, venu renkonte al mi.

Plu ne memoras mi, kiom pasis someroj kukolaj.
Tagon de nia disiĝo kovras nebula kurten'.
Niaj kaŝtanoj finflorås, Solvejgo mia.
Aŭtunan plektas en kor' mozaikon la aranea faden'.

Baldaŭ, Solvejgo, en manoj miaj hakil' rustiĝinta
fajros, kaj falos gigantoj en apudlaga silent'.
Forton junecan mi sentas, kvazau el stalo muskolojn,
kvankam tempiojn ornamas jam oksidita arĝent'.

Tra oceanoj kaj maroj flugu, heroldo, al nordo!
Baldaŭ revenos vaganto haste tra vojlabirint'.
Cervon orhufan renkonte sendu, senbridan, per vento.
Estu de mi salutata, Solvejgo! —