Ĉu vi memoras, kara kunulino,
Kiel en infaneco kuris ni
Al la butiko ĉe la strata fino
Ĉiun sabatmatenon, vi kaj mi?

Naz' al fenestro, mane firmtenante
Karan moneron; post la ĝoja kur'
Longe ni staris, zorge kalkulante;
"Kiom da tio ĉi por penco nur?"

Mi finelektis, kion vi proponis;
Ĝoje revenis ni kun ĉokolad'.
Kio al ni pli da plezuro donis:
La posta manĝo, aŭ la pripensad'?

Nun tiru la kurtenojn, ni elbaru
melankolion, kiu ŝvebas ombre
ekster la muroj. Tiuj kontraŭstaru
malbonojn, kiuj kaŝas sin sennombre!

Jen, bone! Ni enŝaltu nun la lumon,
kaj la brakseĝojn tiru al kameno.
Senĝene lasos drivi mi la fumon,
dum vi trikados, kara, en sereno.

Ruĝe la fajro ardas kaj flagretas,
La bruo mortis; ĉesis la babilo:
infanoj en la lito jam kvietas,
kaj ni du sidas kune ...
Ho, trankvilo!

Knabineto ĉe piano
ludas, ludas neĉesante,
kaj kvazaŭ de sonfontano
tonoj falas diamante.

Bukle falas haroj oraj
sur la ŝultrojn firmtenatajn,
kaj la fingroj amfervoraj
plektas tonojn delikatajn.

Ĉiutage ŝi praktikas,
jen kvietas, jen kresĉendas:
Dum obstine ŝi muzikas,
en aero kruroj pendas.

Ludu, ludu, knabineto!
Se vi ne jam povas ravi,
sciu, ke mi - jen sekreto!
­volus vian lerton havi!

Mi memoras
Mian unuan vidon de la mar',
De l' ora sablo, blanka ŝtonetar'.
Mi ja raviĝis!
Kun ĝoja kri' mi kuris de l' patrin'
En tiun maron, brilan kiel vin'.
Kaj - ne zorgante senvestigi min -
­Mi ensidiĝis!