La flagra flamo de la torĉ' rivelas
tre malprecize trajtojn de l' ĉeuloj:
la trema lum' alterne ombras, helas,
zigzagas fume-fulme. Jen okuloj
momente brilas en orbitofundoj,
jen vango kaj nazpinto kadras pale
vizaĝon nigran kiel mortprofundoj,
kaj ies buŝ' rikanas kanibale,
kiu en plena tago estus milda.
Pro nesufiĉo de l' malforta lumo
ĉio fariĝis gnoma kaj misbilda,
kaj la ĉielon kaŝas densa fumo.

Ni estas torĉoj, kies perceptivo
rivelas flagre, false kaj fragmente
ĉiun objekton de l' ĉirkaŭa vivo:
la trajtojn de l' kunhomoj nur segmente
ni vidas, kvazaŭ sur pentraĵ' kubisma,
kaj malprofunda sulko sur la planko
pro ombroĵeto ŝajnas put' abisma.
la kruda facetar' de nigro-blanko
mem laŭ starpunkto de l' moment' varias;
misforma estas nia panoramo:
kaj la groteskon kaj la belon kreas
la *) klaroskur' pro nia propra flamo.

La pasinteco ne ekzistas;
kaj tamen ofte en la nuno
mi spiras pensojn de l' aŭtuno
kaj pro l' printempo tristas.

Se nur, se nur ... Ja ne valoras
sopiri, kio jam ne eblas;
stultul' bedaŭras kaj funebras,
al idiot' doloras

pasintaj pekoj kaj eraroj,
ĉar nur la hodiaŭ' realas ...
Okulon mian larm' vualas
kaj arĝentiĝas miaj haroj.