Sub la herbo la tutjuna
vermo manĝis bonan humon,
dum li pensis pri ekskurso
en la helan, klaran lumon.
Ĉar la juna bela vermo
ne plu volis esti sola,
li la kapon boris tra la
nigra tera epidermo,
kaj scivole nun rigardis
ĉion nia brava vermo.
Jen alia verma kapo
venis el la nigra tero,
kaj la koro de amiko
nia batis pro espero.
Li la kapon levis alten,
plilongigis sian kolon
nun ankoraŭ unu tutan
plian maldikegan colon.
Kaj rigardis li la belan
kapon, ĝemis , kaj sopiris,
kaj finfine la kuraĝon
montris, kaj ĝentile diris:
"Kara vermo, ĉu vi volas
esti mia fianĉino?"
"Ne," respondis la alia,
"mi ja estas via fino!"