La betula foliuro kribras
lastan lumon de la sunsubir',
nur folioj de tremol' ekvibras
pro malforta noktoventa spir'.

Silentiĝis nun la taga bruo,
ĉiuj voĉoj akraj mortis for.
Spacon ombras la krepuska bluo
kaj trankvilan dolĉon sentas kor'.

Super pace jam dormanta tero
pli serena volbas sin ĉiel'
Tra la blu-difuzo de l' aero
palpebrume jen ekbrilas stel'.