Ankoraŭ reĝas vintro.
Sed scivole
tra l'neĝo
jam penetras
flor' galanta,
kaj sur tilia krono
jam ne sole
moned' klopodas
somerdom-faranta.
Sur parka benko —
neĝo sunlumida.
Por mi konata estas
tiu loko ...
Nelonga tempo jam,
ĝis tiu mita
situo
revekiĝos de alvoko
de trilsonora
najtingal-orkestro,
gloranta en konkordo,
en konkuro
alvenon de printempa
sunofesto
ĉe apudmoskva
ĉarmo de naturo.
Mi venos nepre
al la benko foje,
kredante al miraklo
plej intima,
ke renkontiĝos
tie mi
plenĝoje
kun mia revo,
juna,
malproksima ...