La dancantin' vizaĝon levas,
Pasiva inter velkaj floroj;
Ĝazband' klakigas vergojn, ostojn
En gaja ritmo dum la horoj.

Nigre-vestitoj ŝin kondukas;
Ilin nana sentum' blindigas:
Tiel Saturno-lunoj giras
Kaj en la kosmo migras.

Saturno ne aspektas, tamen,
Tiel inerta, trista, fora,
Kvazaŭ sur Noktvizaĝo kuŝus
La tagruino glora.

(Giri: = rondiri, ronde turniĝi).

Kiu la universon kun humilo
scivolas, kaj pri propraj sensignifo
kaj fort' latenta certas sen facilo;

kiun turmento de animsoifo,
palpad' eterna en tuneloj mensaj
kaj la misteroj kernaj de la vivo

devigas al esperoj preterpensaj:
por tiu verkas la poeto rara
per versoj fokusigaj kaj intensaj.

Lia labor' ne estas populara:
siajn figurfadenojn li ne plektas
por tiu, kiu volas nepre klara

kion per vortoj oni nur konjektas.

Silent' - krom nur mallaŭta zumo,
kiu l' orelojn ne molestas.
Obskur' - krom ke fantoma lumo
en la kajuto fosforeskas.
Senmovaj ŝvebas tuŝ-proksime
la astroj, kiel mil lampiroj.
En nova mondo mi pilgrime
flugas en voj' de l' pioniroj...

En longaj vicoj stratolampoj pale
aspergas lumon al la nokt' kusena;
pluveroj rosas sur la lun' vuale
kaj falas flirte al la strat' malplena:
kaj mi sen celo
promenas en malhelo
kun la rigard' premata al pavimo,
dum nur vakuo vibras en l' animo.